Bir keresinde nasıl duracağını görmek için Nina'nın bembeyaz elbiselerinden birini giydim. Çok geçmeden bunu öğrendi ve tavan arasındaki odamın sadece dışarıdan kilitlendiğini fark ettiğimde artık çok geçti. Ama kendimi sakinleştirdim: Winchesterlar beni tanımıyorlardı. Neler yapabileceğimi bilmiyorlardı. Douglas Garrick yanlış yapmıştı ve şimdi bu yanlışın bedelini ödeyecekti. Asıl soru, ne kadar ileri gitmek istediğimdi. En karanlık sırlarımı arkamda bıraktığımı sanıyordum. Fakat bu sakin banliyö sokağı, şimdiye kadar bulunduğum en tehlikeli yer olabilir miydi? Bugün hayatımın en mutlu günü olmalıydı. Hayallerimdeki adamla nişanlıydım, sadece birkaç saat içinde yargıcın karşısına çıkacak ve ölüm bizi ayırana dek karı koca olmak üzere yemin edecektik. Bir iki aksilik yaşanmış olsa dahi bugün tam da düşlediğim gibi geçecekti. Ama şöyle bir sorun vardı: Birileri, evlilik yeminimi edecek kadar bile yaşamamı istemiyordu. Dikkatli olmazsam bu istekleri kolayca gerçeğe dönüşebilirdi.