Kendini Arayan İnsan

“Bize hep kendimizi fazla önemsememiz öğretilmedi mi? Ve günümüzdeki çoğu kötülüğün kökeninde insanın kendisine dair duyduğu kibrin yattığı belirtilmedi mi?” “Mizah normalde benlik bilincini koruma işlevi görmelidir. Kendimizi nesnel bir durum karşısında yitip gitmeyen bir özne olarak algılamaya dair insana özgü kapasitemizin bir ifadesidir. Kişinin benliği ile yüzleştiği sorun arasına “mesafe” koymasının sağlıklı bir yöntemi, geriye çekilip soruna başka bir perspektiften bakmasının bir yoludur. Kişi endişe nedeniyle paniğe kapıldığında gülemez, çünkü yüzleştiği sorun onu yutmuştur, bir özne olarak kendisiyle etrafındaki nesnel dünya arasındaki ayrımı yitirmiştir. Kişi gülebildiği sürece endişe yahut korkunun esiri değildir; dolayısıyla halk arasında tehlikeli durumlar karşısında gülebilmek bir cesaret göstergesi olarak kabul edilir.” “Kendini değersiz hissetmekle kendinden ve başkalarından nefret etmeye uzanan yol fazla uzun değildir.” “Kendi bedeninin farkında olma becerisi hayat boyunca büyük önem taşır. Çoğu yetişkinin fiziksel farkındalıklarını yitirerek, bacaklarının ya da ayak bileklerinin veya ortaparmaklarının yahut vücutlarının herhangi bir parçasının nasıl olduğu sorulduğunda yanıtlayamamaları garip ama gerçektir. Toplumumuzda bedenin farklı bölümlerine dair farkındalık genellikle sınırdaki şizofreni hastaları ve yoga yahut diğer Doğu kökenli egzersizleri uygulayanlarla sınırlıdır.” “Özgürlük, insanın kendi gelişiminde rol oynamasıdır. Kendi kendimize şekil verme kapasitemizdir. Özgürlük benlik bilincinin diğer yüzüdür: kendi kendimizin farkında olmadığımızda tıpkı arılar yahut koyunlar gibi içgüdü ya da tarihin otomatik akışı tarafından yönlendiriliriz fakat benliğimize dair bilinç kazanma gücümüz sayesinde dün ya da geçen ay nasıl davrandığımızı anımsayabilir ve bu eylemlerden dersler çıkararak şimdiki zamanda nasıl davranmamız gerektiğine karar verebiliriz.” “Sevme becerisi özfarkındalık gerektirir, çünkü sevmek diğer insanla empati kurabilmek, onu takdir edip potansiyelini olumlamak demektir. Sevgi aynı zamanda özgürlük de gerektirir; sevgi özgürce verilmediğinde gerçek anlamda sevgi değildir. Bir kimseyi, başka birini sevme özgürlüğünüz olmadığı yahut söz konusu kişiyle doğuştan gelen tesadüfi bir kan bağınız olduğu için sevmek sevgi sayılamaz. Bunun da ötesinde, kişi birini söz konusu insan olmadan yapamayacağı için ‘seviyorsa’ o sevgi isteyerek verilmiyordur çünkü kişi böyle bir durumda sevmemeyi seçemez.” “Hafıza yalnızca geçen zamanın üzerimizde bıraktığı iz değildir; aynı zamanda en derin umutlarımız ve korkularımız için önem taşıyan şeylerin bekçisidir. Hal böyleyken hafıza, zamanla esnek ve yaratıcı bir ilişkimiz olduğuna ve bu ilişkiye dair yol gösterici ilkenin saatle değil de deneyimlerimizin nitel önemiyle şekillendiğine dair diğer bir kanıtıdır.” Dünyanın en ünlü psikoterapistlerinden biri olan Rollo May (1909-1994), “Varoluşçu Felsefe”nin yanı sıra hümanist psikolojinin de önemli isimlerinden biri olarak tanınır. Psikoterapi çalışmalarına Viyana’da başlayıp psikoloji doktorasını ve psikanaliz eğitimini New York’ta tamamlamıştır. Amerikan Psikoloji Cemiyeti tarafından yazılarının “zarafetini, zekâsını ve üslubunu” onurlandıran Altın Madalya Ödülü’ne layık görülmüştür. 1994 yılında hayatını kaybeden May’in Özgürlük ve Kader, Aşk ve İrade, Varoluşun Keşfi, Psikoterapist ve Mitlere Yolculuk, Yaratma Cesareti ve Kendini Arayan İnsan gibi eserleri bulunmaktadır. Eserlerinin en büyük özelliği, psikiyatri/psikoloji okurlarını aşıp genel okuyucuya ulaşabilmesidir. Örneğin, herkesçe bilinen ve sıkça kullanılan, “Sevginin karşıtı nefret değil, kayıtsızlıktır.” sözü ona aittir.